माघ ७ ,गौशाला 

                                  गणतन्त्र  कि गरिबतन्त्र  ?

                                                                             -  गोपाल यादव 

शिशिर ऋतुको कठोर अवतरण भएको छ । सर्वत्र त्राहिमाम छ । गरिब, विपन्न ,असहाय ,घरवारविहीन र निर्वस्त्रधारीहरु प्राकृतिक विपदाको चपेटामा पर्नु स्वाभाविकै हो र ? समयले काचुली फेरिसक्यो । राजनीति घटना तात्दै छ । कोभिड -१९ को राप सेलाउन पाएको छैन । अविरल रुपमा कायम रहेको विहानको सिरेटो र बेलुकाको हा सेक्ने चन्डाल चिसो सिर्रसिर्र चलेको हावा लगायत कठ्याँग्रिदो जाडोबाट जनजीवन निकै प्रभावित भएको छ । आकाश धुलाम्मे छ । वाह्य वातावरण धुवाँदार छ ।

चिसिने र झिसिने क्रमले अझ अग्रगति लेला जस्तो छ । तथापि प्रकृतिको उपमा र स्वरुपमा विचरण गर्ने रमिते रसरागी र भूक्तिवादीहरुको लागि सरस, सहज, शालीन र सुरम्यताको सुन्दर एवं अलोकिक कायाकैरणको अनुपम दृष्टान्त बनेको छ । किन नहुनु र ? खेतवारी, वनपाखा र भिरमा रायो ,तोरी ,सरसो ,रहर (दाल )र तरंगित तरकारी बालीको झिलिमिली झंकारबाट क्या पुष्पित र पल्लवित भएको छ । वयस्क र पुष्ट  जवानी पाएर फक्रक फक्रेको जीवनदायिनी अन्नबाली गहुँगणको हरित हङ्गामा र हर्षहरणबाट को हर्षित नहोला ? शिशिर ऋतुको क्रुर प्रहारबाट कक्रक्क परेको मन र फक्रक्क फलेको वयोवृक्षले (नगदेबाली )शृंगार नथपेको कहाँ हो र !

एकसरो वस्त्र नपाएर वाप रे वाप !मरे नि ! आगो खोइ आगो ?भन्नेहरु प्रति आह ! साट्न मन लाग्छ तर के गर्नु ?समसामयिक वनको वैभव र वरदानले मनै आल्हादित भै ताप ,राप र रवाफको चरम उत्कर्ष उर्लेर आएको छ । उषाकालीन लालिमाले धर्तीलाई अंकमाल नगरुन्जेल सम्म गरिबगुरुबाहरु सिरक, डसना पाउनु कहाँ हो कहाँ; उही चिथ्राचिथ्री र परालको पोकामा गुटमुटु परेर घामसंग लुकामारी खेलिरहन्छ । किरणका अनन्त बाछिट्टाले पोलेपछि बल्ल हाय काढदै  कुप्रिएको झुपडीबाट बाहिरिन्छ । तपाइँ हामी सजिलै ठम्याउँन सक्छौ ;विपन्न ,गरिब ,दलित ,असहाय ,खाते तथा सडक बालबालिका टुहुरा ,बेसहारा ,घरवारविहिन ,उपेक्षित, तिरस्कृत र बहिस्कृत । यिनीहरु कुनै उदेक लाग्ने पात्रहरु होइनन ।

कुरूप राजनीतिक चिन्तन र असक्षम तथा नालायक तत्कालीन र वर्तमान सरकारसँगै सत्ताका चाटुकार र चाप्लुसीबाज चम्चेहरुका कारण निमुखा र निरीहहरुको हालत यथास्थितिमा रहेको छ ।भनिन्छ, “ तै रानी मै रानी कसले भर्ला खोलाको पानी” ; सत्ता फेरियो ,व्यवस्था फेरियो तर पात्र फेरिएन। गणतन्त्र कि गरिबतन्त्र ,लोकतन्त्र कि भोकतन्त्र, प्रजातन्त्र कि प्रजातङ्ग ? जुन  र घाम जस्तो प्रष्ट पार्न सक्नुहुन्छ ? नेपालका हनुमाने जनताहरु  ?

तसर्थ हामी राजनीतिक पार्टीका दास बन्नुभन्दा देशका दास बनौ । दलको झण्डा उचाल्नुभन्दा देशको राष्ट्रिय झण्डा उचालेर सगर्व महसुस गरौ । अनि पो राष्ट्रभक्त हुनसक्छौ । ठुलाबडाको चाकरीभन्दा पनि गरिब ,दलित ,महिला ,पिछडिएको उपेक्षित र तिरस्कृतहरुको रोजगारी बास र वस्त्रको अभाव हुन नदिन जमर्को गरौ,
                                                      अनि पो राष्ट्रवाद ।